Tom Lanoye, nee juister, doctor honoris causa Tom Lanoye, hekelde vorige week op zijn eigen wijze de dresscode van de stad, bij de uitreiking van de ere-doctoraten, ook aan de Antwerpse stadsdichters. Van hoofddoeken tot HIV-speldjes, neutraliteit verdringt de diversiteit, grijsheid de gekleurde realiteit.

Tom Lanoye goes Zola, zeker in volgend citaat: "Luister, ik vind die hoofddoek een onding, hoor - en ik weet waarover ik het heb. Ik ben in mijn prilste jeugd opgevoed door nonnen in, zeg maar, zware sluiervorming. Ik ben net zo goed een ketter zo groot als een kathedraal geworden. Ik wil dan ook met de hoofddoek kunnen lachen. Ik wil zijn nut betwijfelen. Ik wil hem zien als symbool van mogelijke onderdrukking, net zo goed als de kanten sluier die hoort bij de witte bruidsjapon waarin nog steeds menige bruid het stadhuis betreedt, zonder dat er een seculiere haan naar kraait.
Maar ik wil één ding nooit, juist vanwege - vooruit met de grote woorden - onze Europese principes, rechten en vrijheden, onze erfenis uit de verlichting waarvan deze universiteit een bastion is. Ik wil die hoofddoek niet verbieden. Zeker niet waar zo'n verbod alleen maar contraproductief werkt, omdat het van die hoofddoek een symbool zal maken van cultureel, politiek en sociaal verzet, los van het religieuze, dat er alleen maar fanatieker op zal worden. En omdat de consequenties van zo'n verbod onze stad reduceren tot een kostschool uit de jaren vijftig. Met navenant kledingreglement."

In de stad groeit het debat, bij allochtonen de woede om de nodeloze provocatie, bij sommigen in de meerderheid en in de wandelgang aarzelend de spijt voor hun politieke platheid, waarbij ze wel goedkeurden waar ze in feite tegen zijn. Lees in bijlage het volledige stuk van Tom Lanoye vandaag in De Morgen en De Standaard.

Bijlagen
Tom Lanoye Het gala-uniform van het westerse denken.docTom Lanoye Het gala-uniform van het westerse denken.doc