In twee stappen bespaarde het Antwerpse stadsbestuur meer dan 30 miljoen euro op het OCMW-budget voor 2010. Asociaal en onhaalbaar, stelde ik in februari, een sluipmoord op het OCMW in volle crisisperiode, met toenemende armoede, en met een regularisatie die (ondanks alle vertragingen in Antwerpen) zich geleidelijk voltrekt. Volgende maand gaat het OCMW dan ook in het rood, en het politieke debat daarover komt stilaan op gang. Al lijkt de Antwerpse meerderheid voorlopig nog steeds niet geneigd de middelen voor armoedebeleid vrij te maken die nodig zijn.
De voorbije week luidde ondermeer Marco Laenens de alarmbel. In Gazet van Antwerpen verscheen dit weekend een scherp commentaar. Ik neem het hieronder graag integraal over. Misschien moeten alle gemeenteraadsleden het ook eens lezen? En maken ze eindelijk de middelen vrij voor een echt sociaal beleid, in plaats van achterhoedegevechten rond de tekorten ende regularisatie te blijven voeren?
"Onbehoorlijk bestuur in het kwadraat: “De zwaksten betalen de rekening voor dit politieke armworstelen”
Antwerps waarnemend OCMW-voorzitter Marco Laenens (Open VLD) trekt aan de alarmbel. In september is er geen geld meer om de leeflonen te betalen van mensen van buiten de Europese Unie. In december is het geld op voor de leefloners van binnen de Europese Unie en de Belgen.
Vrees niet, deze mensen zullen niet zonder geld vallen. Het OCMW is verplicht om het leefloon uit te keren. Alleen stelt zich de vraag van waar het geld moet komen, de stad of het OCMW.
Het ergste is vooral dat de bestuurders van Antwerpen wisten dat dit zou gebeuren. Als er ooit een boek wordt geschreven met de titel Onbehoorlijk bestuur voor dummies, dan krijgt Antwerpen een volledig hoofdstuk.
Eind vorig jaar had het OCMW een begroting met een tekort van 30 miljoen euro. Er was rekening gehouden met de toename aan steuntrekkers als gevolg van de economische crisis en de regularisatie. Gouverneur Cathy Berx floot het OCMW en de stad terug in december. De bijpassing van de stad aan het OCMW was ontoereikend om dit op te vangen. OCMW-voorzitster Monica De Coninck (sp.a) ging met een rode stift door haar begroting. Zij bleef schrappen tot het tekort was weggewerkt. In maart keurde de gemeenteraad de begroting in evenwicht goed. Iedereen wist toen al dat hiermee de problemen niet opgelost waren. De geregulariseerden en de slachtoffers van de economische crisis zouden blijven aankloppen voor steun.
Door het been stijf te houden maakt Antwerpen de federale overheid duidelijk dat het niet is gediend met het afwentelen van de financiële gevolgen van de regularisatie op de lokale besturen. Terecht, maar ik vrees dat de federale overheid niet onder de indruk is, want het OCMW is verplicht om de leeflonen te betalen.
Een halfjaar na de beslissing van de gemeenteraad is er nog steeds geen oplossing. Federale verkiezingen en de zomervakantie waren blijkbaar belangrijker. Het OCMW zegt dat er niets meer te besparen valt. In het schepencollege wil niemand een van zijn speelgoedjes afgeven om het OCMW uit de nood te helpen.
Binnen het OCMW hangt een sfeer van opperste zuinigheid. Wie enkele maanden geleden nog een huur- of verwarmingstoelage kreeg, valt nu uit de boot. De zwaksten betalen dus de rekening voor dit politieke armworstelen. Dit is onbehoorlijk bestuur in het kwadraat." (Bron: Sacha Van Wiele, gazet van antwerpen zaterdag 7 augustus 2010)
