Vanmorgen was ik op de voorstelling van het 18de Jaarboek Armoede en sociale uitsluiting van de onderzoeksgroep van Jan Vranken. Voor het uitbreken van de crisis leefde in België één op zeven, of 15,2% van de mensen, onder de Europese armoedegrens. Sindsdien wijze alle indicatoren op armoede in stijgende armoede. De schuldenproblematiek neemt toe en OCMW’s en CAW’s moeten wachtlijsten aanleggen voor schuldbemiddeling. Het aantal mensen met collectieve schuldenregelingen medio 2009 was 73.781, een stijging met 14% tegenover eind 2007.
Ook de werkloosheid zit opnieuw in stijgende lijn: eind november 204.442 (+ 22,5%) werklozen in Vlaanderen. In Brussel en Wallonië ligt de werkloosheid relatief hoger. In Brussel leeft één op vier al onder de armoedegrens. En in het onderwijs zijn de resultaten van het zogenaamde gelijke kansenbeleid nog niet zichtbaar: in zesde leerjaar hebben 4 op 10 leerlingen van vreemde nationaliteit al achterstand opgelopen. En voor mensen zonder papieren, die vaak in derde-wereld-omstandigheden hier leven, ziet het er helemaal belabberd uit nu de raad van state vraagtekens lijkt te plaatsen bij de regularisatieprocedure.
Kortom, allesbehalve rooskleurig nieuws. De politici van verschillende partijen sloegen dan ook een mea-culpa. De voorbije tien jaar, in tijden van economische voorspoed, zijn ze er niet in gelukt de armoede te doen dalen. In een periode van neo-liberalisme stond het vrijmaken van de markt en een opbod in lastenverlagingen hoger op de agenda dan het in stand houden, laat staan versterken van de welvaartsstaat. Daar betalen sociaal zwakkeren vandaag in crisisperiode de dubbel de prijs voor.
Maar met zo’n mea-culpa verandert het beleid nog niet. En dat is vandaag meer gericht op bezuinigen dan op herverdelen, federaal, Vlaams en in Antwerpen, waar de stad zelfs bespaart op het OCMW-budget. Met dit beleid zal de 19de editie van het Jaarboek pas echt catastrofale armoedecijfers tonen. Dat ondervind ik als OCMW-raadslid in Antwerpen vandaag reeds. Is het dus niet hoog tijd voor méér solidariteit, in - ondanks de crisis - één van de rijkste regio's ter wereld?
Meer informatie over het Jaarboek is te vinden op de webstek van de onderzoeksgroep Oases.
