Dirk Geldof

We maken vandaag in onze provincie onvoldoende werk van de economie van de 21ste eeuw. De klimaatopwarming dwingt ons tot duidelijke keuzes om onze economie om te vormen tot een ecologische economie, die veel minder grondstoffen en energie verbruikt, en tegen 2050 zelfs tot 90% minder CO2 uitstoot.

Duurzame energieproductie wordt daarbij een groeisector bij uitstek: zonnepanelen maken en plaatsen, windmolens produceren en installeren, energie-audits van woningen en bedrijven doorvoeren, isolatie aanbrengen of verbeteren, … Nu reeds werken in Duitsland zo’n 170.000 mensen in de productie van groene stroom en aan de isolatie van woningen. In Denemarken verdienen zo’n 20.000 mensen hun brood via de productie van groene stroom. Bovendien zorgen klimaatmaatregelen ook voor jobs voor laaggeschoolden en in de bouw. Dat blijkt ook uit studies van het federaal planburo.

Voorlopig ontbreekt het nog steeds aan een federale regering die een afdoend klimaatbeleid wil voeren. Maar er is ook een gebrek aan dynamiek en beleid in onze provincie, waardoor we ook concurrentieel achterstand oplopen bij de ontwikkeling van nieuwe ecologische sectoren.

Vanmorgen in Wakker op Zondag ging het over de hoge werkloosheid in en om Antwerpen. Vanuit Groen! legde ik een concreet voorstel op tafel. De volgende regering zal klimaatmaatregelen moeten nemen en dat kan ook voor jobs zorgen. De vraag is immers ook waar we zonnepanelen, isolatiemateriaal, windmolens, WKK’s gaan produceren. Wat mij betreft bij voorkeur in eigen land en in de regio Antwerpen.

Daarom wil Groen! dat er een provinciaal klimaatplan wordt uitwerkt, met oog voor de jobmogelijkheden. Laat gouverneur Paulus samen met de provinciale ontwikkelingsmaatschappij zo’n provinciaal klimaatplan ontwikkelen, waarbij ze bedrijven die werken aan het beperken van onze CO2-uitstoot maximaal ondersteunen. Laat ons het jobpotentieel van de klimaatmaatregelen die er moeten komen proberen te maximaliseren. Dat is een provinciale taak bij uitstek, al vinden we op de webstek van de provinciale ontwikkelingsmaatschappij erg weinig over terug.

Klimaatmaatregelen kunnen kansen bieden voor onze regio.
Vandaar de constructieve voorzet van Groen! aan provincie en gouverneur. Dat is hoognodig, want de laatste maanden lijkt onze gouverneur vooral te blijven steken in het steeds krakkemikkiger financieel verhaal van de Lange Wapper en de steeds onduidelijker aanbesteding van de BAM. Ondertussen dreigt onze regio jobs van de toekomst mis te lopen. Nemen we niet het voortouw in de ecologische economie. En is het gevoel van hoogdringendheid rond ons klimaat nog niet echt tot op provinciaal vlak doorgedrongen.

Daarom zal Groen! provincieraadslid Ethel Brits tijdens de provincieraad van mei dit ook voorstellen aan de gouverneur en de deputatie.

Vandaag, zaterdag 28 april, wordt in heel Vlaanderen opnieuw het startschot gegeven voor de campagne Met belgerinkel naar de winkel, een initiatief van de milieubeweging en Unizo. Vorig jaar gebeurde de start nog in Antwerpen. Dit jaar in Knokke-Heist. Liefst 174 gemeenten nemen dit jaar deel, 16.000 handelaars en 120.000 fietsende klanten.

Maar dus niemand in Antwerpen. Antwerpen heeft nu een coalitie zonder Groen!. En dat zie je op steeds meer vlakken. Het Antwerps college gaf dit jaar forfait voor belgerinkel naar de winkel. Dit jaar doet Antwerpen helemaal niet mee. Blijkbaar heeft men liever autofiles in de binnenstad, meer fijn stof en hoge ozonconcentraties, zoals vandaag al de eerste ozonpiek een smet werpt op het zomerweer in april.

Vanmiddag om 15uur gaan we dan ook op een ludieke manier hiertegen protesteren. We laten onze fietsbellen rinkelen in de hippe Kammenstraat te Antwerpen. Wie weet wijst een opduikende ijsbeer ons zelfs op de klimaatuitdaging. Omdat met de fiets gaan winkelen, goed is voor ons klimaat. En de ploeg van Janssens dit ook beter zou beseffen. Want voor 10 juni pleiten voor klimaatplannen, en ondertussen de milieubeweging en Unizo in de kou laten staan (zelfs bij dit weer), dan is de groene marketing niet echt geloofwaardig meer. Of echt niet meer geloofwaardig.

De armoede in ons land neemt toe. Het armoederapport van Verhofstadt II is ‘an unconvenient truth’. Zo stijgt ook de energie-armoede verder, zoals blijkt uit nieuwe cijfers.

Einde 2006 waren 70.620 mensen in Vlaanderen voor electriciteit en/of aardgas gedropt door de commerciële leveranciers binnen het distributiegebied van Eandis (de gemengde netbeheerders).

Ik heb ondertussen ook de cijfers van de gedropte klanten bij in het gebied van Infrax opgevraagd (de zuivere intercommunales Interelectra, IVEG en WVEM). Einde 2006 waren er 11.519 mensen afgesloten door de commerciële leveranciers voor electriciteit en 6.544 mensen voor gas, of samen 18.063 gedropte contracten (of EAN’s in het jargon).

Einde 2006 waren in Vlaanderen dus net geen 90.000 contracten gedropt door de commerciële energiebedrijven. De vroegere intercommunales hebben het afgelopen jaar het aantal gedropte klanten hand over hand zien stijgen. In de tweede helft van 2006 is een nieuwe schorsingsgolf ingetreden bij de commerciële energiebedrijven. Vermoedelijk gaat het vandaag reeds over meer dan 100.000 gedropte klanten.

Ook nu groeit ook bij de intercommunales het aantal sociale klanten met betaalproblemen. Vaak gaat het om mensen die nu een dubbele of zelfs driedubbele schuld hebben opgebouwd: eerst bij hun commerciële leverancier, dan bij de sociale leverancier. Alleen met die laatste schuld kunnen ze terecht bij de Lokale Adviescommissies, die met het OCMW afsluiting moeten voorkomen.

Steeds meer mensen hebben via dat LAC een budgetmeter. Maar het aantal mensen dat effectief zonder stroom valt, is vandaag niet langer in de statistieken af te lezen. Het recht op minimumenergie van 6A/1OA wordt in de praktijk immers omzeild. In plaats van klanten nog volledig af te sluiten, schakelt men de vermogensbegrenzer in een budgetmeter die de 6/10A garandeert op non-actief. Wanneer klanten dan hun kaart niet opladen, valt de stroom volledig uit, zonder het minimaal recht.

De liberalisering van de energiemarkt is één van de smadelijkste mislukkingen van Verhofstadt II. De energiesector is niet ecologischer geworden, de inkomsten voor de gemeenten zijn meer dan gehalveerd en vooral: voor de consumenten is het wél onduidelijker en niet significant goedkoper geworden. Vooral sociaal kwetsbare gezinnen betalen de prijs. Zij geraken niet meer wijs uit de wirwar aan commerciële bedrijven die hen contracten aanbieden, bouwen vaak op meerdere plaatsen energieschulden op, en worden uiteindelijk gedropt als wanbetaler.

Misschien met er in de volgend federale regering opnieuw een echte minister van energie komen. Zowel voor het klimaat als voor de sociale gevolgen van de liberalisering. Dan kan Verwilghen rustig verder gaan surfen in Knokke.

Hoe gek kan een land worden? Hoe ver kan men gaan in het ondergeschikt maken van mensen aan de economie? Groot probleem voor 2008: op één mei vallen twee feestdagen samen. Een verstandig en logisch voorstel is dan ook de tweede verlofdag compenseren op 2 mei. Bovendien maken mensen zo de brug en hebben ze een verlengd weekend.

Dat schoot blijkbaar in het verkeerde keelgat bij Unizo. Twee dagen na elkaar gesloten winkels! Het failliet van onze economie! Ongezien omzetverlies!

Beste mensen van de middenstand... Ik denk niet dat jullie standpunt op veel begrip kan rekenen. Niet bij al jullie leden. Veel zaken in handel en horeca zijn maar al te blij met een verlengd weekend. En veel zelfstandigen zijn ook wel eens blij met twee dagen na elkaar niet moeten werken. En laat mensen nu echt eens een dag zonder dat ze moeten winkelen. Nog niet overtuigd? Misschien dan toch maar eens mijn boek over onthaasting lezen. Gratis downloadbaar als u hier klikt. Da's niet goed voor de middenstand. Wel goed voor de mensen...

Ons Bruto Nationaal Product is dé maat voor het beleid, maar een verkeerde maat. Het meet de omzet van onze economie, maar niet onze welvaart. Ook alle geld voor opkuis van milieuschade leidt tot groei, evenals het vernietigen van het milieu of meer gezondheidsproblemen bij kinderen. We sturen ons beleid met verkeerde indicatoren, dat maakt niet alleen het klimaatverhaal duidelijk.

Enkele maanden terug namen Dirk Barrez en Peter Tom Jones het initiatief voor een petitie voor een andere meetlat voor duurzame en welvarende economie. Een petitie waar ik van in het begin graag mijn handtekening onder zette. Dat hebben ondertussen al heel wat mensen gedaan. Hieruit blijkt een groeiende kracht die niet meer gelooft in het BNP als indicator voor onze welvaart.

De Belgische Regering nam gisteren alvast de ondertussen bijna 2000 handtekeningen tellende petitie in ontvangst, net 20 jaar na het Brundlandtrapport. Dirk Barrez verklaart:”In de huidige beleidskeuzes hanteert de overheid het Bruto Nationaal Product (BNP) als indicator. Het BNP stijgt bij elke economische transactie. Hoe meer transacties hoe meer economische groei. Concreet betekent dat dat elke kettingbotsing het BNP hogerop duwt. Hetzelfde geldt voor olierampen.” Op de website van VODO kan je meer lezen over de petitie en ze mee ondertekenen!