Dirk Geldof

Ik heb zelden zoveel mensen zo positief over regen horen praten in de maand mei als vandaag. Sinds vannacht is ‘de grote droogte’ – dixit het KMI - van meer dan 35 dagen zonder regen gedaan… Ongezien sinds de metingen van het KMI. Na een winter met een halve dag sneeuw en maand na maand nieuwe temperatuurrecords een zomerse maand april. Aprilse grillen nu betekent geen regen meer… Als dit april was, wat gaat de zomer dan worden??? Wie ons klimaat de laatste jaren bekijkt, en vooral de gevolgen van klimaatveranderingen in het zuiden, die weet, de keuze is logisch…

Misschien nog niet helemaal overtuigd waren de tienduizenden automobilisten met de ‘eerste’ regen vanmorgen. Meer dan 250 kilometer file. En dan was het niet eens hevige regen of noodweer. Gewone regen alleen maar, na grote droogte. In Nederland meer dan 570 kilometer file. Een nieuw record. Bij ons willen ‘milieu’minister Kris Peeters en bijna kandidaat premier Leterme ondertussen Vlaanderen verder uitbouwen als distributieland, net zoals de liberalen overigens. Met nog meer vrachtverkeer op de wegen. ’t Is te hopen dat het dan niet regent. Of is het met ons mobiliteitsbeleid zoals met ons klimaatbeleid: er zijn er die de realiteit willen zien, en er zijn er die ze nog niet willen zien…

Vanavond een debat over ecologische economie in Mortsel. Volop actueel, met het derde rapport van de internationale klimaatdeskundigen. Eigenlijk brengt dat goed nieuws: de opwarming van de aarde kan nog worden tegengehouden. De technieken zijn voorhanden en de economische kost blijft beperkt. Maar er is wel nood aan politieke wil. Als de politiek blijft talmen, lopen de kosten zeer snel op.

Wereldwijd is een vermindering van 50% nodig van de broeikasgassen tegen 2050. Voor de industriële landen betekent dit een vermindering met minimum 80 à 90%. Om dat doel te bereiken verwachten de klimaatexperts het meest van investeringen in energie-efficiëntie en hernieuwbare energie. Ze benadrukken ook dat in alle sectoren inspanningen nodig zijn: bij de productie van energie, in het verkeer, in de bouwsector, land- en bosbouw en de afvalverwerking. Ook in de industrie zijn bijkomende inspanningen nodig, vooral bij de energie-intensieve bedrijven.

Het rapport is geen pleidooi voor kernenergie geworden. Integendeel, er wordt zelfs expliciet gewezen op de problemen van het kernafval en de verspreiding van kernwapens. De klimaatexperts leggen met dit rapport de bal in het kamp van de politiek.

Het is aan de beleidsverantwoordelijken om uit te maken welk risico voor hen aanvaardbaar is, of ze een opwarming van meer dan 2°C willen riskeren met alle gevolgen van dien (zoals geschetst in het voorgaande rapport). Groen! antwoordt hier duidelijk NEE op. De gevolgen zouden verschrikkelijk zijn vooral voor de armsten in de derde wereld. Maar ook in eigen land zouden de kansarmen de raakste klappen krijgen. De enige sociale oplossing is kiezen voor een radicaal ecologisch beleid, waarbij de opwarming zo sterk mogelijk wordt afgeremd.

De tweede vraag voor de politiek is welke technieken men nu effectief wil inzetten. Groen! gelooft niet in kernenergie als oplossing. Kerncentrales kunnen NOOIT een ecologisch verantwoorde oplossing bieden. In dit licht is het pleidooi van premier Verhofstadt gisteren voor nieuwe kerncentrales onverantwoord. Het derde IPCC-rapport legt dezelfde klemtonen als Groen! in haar eigen Klimaatplan. Het toont aan dat de keuzes die Groen! maakt technisch en economisch steek houden. We moeten nu alleen nog de daad bij het woord voegen en echt werk maken van die ecologische omslag.

Hoe en wat we eten, bepaalt mee de klimaatopwarming, meer dan we zelf denken. En hoe ons voedsel wordt geproduceerd, bepaalt ook mee de smaak ervan én onze gezondheid. Als vervolg op haar klimaatplan en haar klimaatboek Klimaatplan werkte Groen! daarom een Ecologisch Voedselplan uit. Het toont aan hoe het mogelijk is om landbouw en voeding minder industrieel, vriendelijker voor het klimaat en gezonder voor mens en dier te maken. We hebben de overgang naar een ecologisch duurzame landbouw uitgezet op een tijdspad van nu tot 2020.

De krachtlijnen zijn duidelijk: een klimaatvriendelijke CO2-neutrale landbouw, minder voedselkilometers of voedsel ,dat de halve wereldbol rondvliegt, en dus voorrang voor streekproducten en een vermindering van de veebezetting, want minder Vlees = minder CO2. Groen! wil 20% biologische landbouw tegen 2020 en minder pesticiden in de gehele landbouw. Op langere termijn (tegen 2050) hebben we nog meer ambitie. Een landbouw die minder vervuilt, is dan niet voldoende. Tegen dan wil Groen! een landbouw die het leefmilieu en de natuur verbetert. Landbouw wordt dan “milieubouw”.

Het belangrijkste is voor mij mensen meer keuze te geven, en ze te overtuigen dat dit niet alleen het klimaat, maar ook de kwaliteit van ons eten ten goede komt. We zijn bourgondiërs of we zijn het niet. Maar eigenlijk is dat niet moeilijk. Op de markt kosten lokale asperges vandaag amper twee euro voor een halve kilo. En de eerste volle grond aardbeien komen er stilaan aan met deze overdosis zon. Lokaal en seizoensgebonden eten, het is om van te smullen…

Op 1 mei pleitte ABVV-voorzitter Rudy De Leeuw voor een taks op toplonen. Een graaitaks, voor bedrijfsleiders die onwelvoeglijk diep graaien in de kas van de bedrijven, ten koste van de werknemers, de jobs en de aandeelhouders. Ik steun alvast deze idee, net zoals Groen. Maar er is meer. Zetten we het nog te vrijblijvende debat over de graaitaks in een ruimer kader.

De armoede neemt toe, maar de rijkdom nog meer, vaak extreme rijkdom. Bij diegenen die van de zogenaamd eenmalige fiscale amnestie mochten genieten dankzij deze paarse regering. Of bij de alsmaar excuberantere lonen van topmanagers, met er bovenop buitensporige riante ontslagvergoedingen en aandelenopties.

Om de aandacht van de fiscale amnestie af te leiden opende kersvers staatssecretaris Bruno Tuybens bijna twee jaar terug een mediacampagne over de toplonen. Buiten een aantal kleine correcties is er ondertussen weinig veranderd. Meer nog, zeker bij overheidsbedrijven waren een aantal topmensen met toplonen door diezelfde regering benoemd.

Eén voorbeeld: bij Belgacom kocht topmanager Bellens 300.000 aandelen voor zes miljoen euro. Recent verkocht hij er 180.000 voor dezelfde prijs. De 120.000 overblijvende aandelen zijn ‘een meerwaarde op zijn investering’, of bijna 4 miljoen euro als bonus, of nog een cadeautje van bijna 160 miljoen oude Belgische franken, bovenop het loon.

Deze regering blijft excuberante lonen en persoonlijke verrijking tolereren. In Nederland woedt het debat over een ‘graaitaks’: een belasting die topmanagers moet ontmoedigen te graaien in de kas van privé- en overheidsbedrijven. En die de buitensporige winsten wegbelast. Omdat er grenzen zijn aan de groeiende sociale ongelijkheid. Grenzen aan buitensporige verrijking, ten koste van de werknemers, ten koste van de bedrijven, ten koste van de belastingbetalers.

Van partijen die fiscale amnestieën organiseren, valt weinig heil te verwachten voor een meer rechtvaardige fiscaliteit. Groen! wil hier het voortouw nemen om werk te maken van een meer rechtvaardige fiscaliteit. Naast een graaitaks op onaanvaardbare hoge bonussen en ontslagvergoedingen betekent dat ook het activeren van de mensen met de hoogste inkomens via de instelling van een vermogensbelasting, de strijd tegen de fiscale fraude en een grondige modernisering van de belastingsadministratie. Dat vraagt ook het ABVV. Zij hebben in Groen! alvast een grotere bondgenoot dan in de SP.a…

Tom Lanoye, nee juister, doctor honoris causa Tom Lanoye, hekelde vorige week op zijn eigen wijze de dresscode van de stad, bij de uitreiking van de ere-doctoraten, ook aan de Antwerpse stadsdichters. Van hoofddoeken tot HIV-speldjes, neutraliteit verdringt de diversiteit, grijsheid de gekleurde realiteit.

Tom Lanoye goes Zola, zeker in volgend citaat: "Luister, ik vind die hoofddoek een onding, hoor - en ik weet waarover ik het heb. Ik ben in mijn prilste jeugd opgevoed door nonnen in, zeg maar, zware sluiervorming. Ik ben net zo goed een ketter zo groot als een kathedraal geworden. Ik wil dan ook met de hoofddoek kunnen lachen. Ik wil zijn nut betwijfelen. Ik wil hem zien als symbool van mogelijke onderdrukking, net zo goed als de kanten sluier die hoort bij de witte bruidsjapon waarin nog steeds menige bruid het stadhuis betreedt, zonder dat er een seculiere haan naar kraait.
Maar ik wil één ding nooit, juist vanwege - vooruit met de grote woorden - onze Europese principes, rechten en vrijheden, onze erfenis uit de verlichting waarvan deze universiteit een bastion is. Ik wil die hoofddoek niet verbieden. Zeker niet waar zo'n verbod alleen maar contraproductief werkt, omdat het van die hoofddoek een symbool zal maken van cultureel, politiek en sociaal verzet, los van het religieuze, dat er alleen maar fanatieker op zal worden. En omdat de consequenties van zo'n verbod onze stad reduceren tot een kostschool uit de jaren vijftig. Met navenant kledingreglement."

In de stad groeit het debat, bij allochtonen de woede om de nodeloze provocatie, bij sommigen in de meerderheid en in de wandelgang aarzelend de spijt voor hun politieke platheid, waarbij ze wel goedkeurden waar ze in feite tegen zijn. Lees in bijlage het volledige stuk van Tom Lanoye vandaag in De Morgen en De Standaard.

	Bijlagen
	Tom Lanoye Het gala-uniform van het westerse denken.doc