Gouverneur Cathy Berx weigert de Antwerpse OCMW-begroting voor 2010 goed te keuren, meldt Gazet van Antwerpen dit weekend. Naast procedurefouten speelt vooral het tekort van het OCMW, dat volgens het budget 2010 zou kunnen oplopen tot ruim 30 miljoen euro. Het Antwerpse stadsbestuur bespaarde al ruim 3 miljoen euro op het OCMW. Die verminderde stadsbijleg is één reden van het verwachte tekort. De stijgende armoede in de stad, de te verwachten kosten van de regularisatie en de opstartkost van het zorgbedrijf zijn andere verklaringen.
Dé vraag is wat nu. OCMW-voorzitster Monica De Coninck moet de OCMW-begroting opnieuw intrekken. Maar, uit Gazet van Antwerpen kunnen we afleiden dat ze door het Antwerpse schepencollege blijkbaar ook wordt verplicht om de OCMW-begroting sluitend te maken. Zo wil ze ondermeer de voorziene 6,2 miljoen euro schrappen voor opvang en begeleiding van geregulariseerden in 2010. Ook het zorgbedrijf zou delen in de besparingen.
Deze keuzes zijn merkwaardig. Bij de voorbije bezuiniging van 3 miljoen euro door het stadsbestuur was het reeds duidelijk dat dit in het sociaal beleid ging snijden. Nu nog verder bezuinigen (tot 30 miljoen euro op het goedgekeurde budget?) kan alleen door de dienstverlening af te bouwen en sociale taken niet uit te voeren. In deze tijden van economische crisis is dat even onwenselijk als onmenselijk. Wat winnen we erbij dat we geregulariseerde asielzoekers trager onthalen, later taalcursussen bieden en later op een traject naar werk zetten? Of dat we op sociale dienstverlening gaan bezuinigen, zoals bv. op de gezinszorg?
OCMW-Voorzitster én schepen van Sociale Zaken Monica De Coninck heeft overschot van gelijk dat de hogere overheden steeds vaker kosten afwentelen op lokale besturen, zeker in de steden. Het totaal vastgelopen asielbeleid is daar slechts één voorbeeld van.
Dé hamvraag is echter of het OCMW gewoon moet ondergaan dat ook het stadsbestuur verder dwingt tot besparing op sociaal beleid. Indien de OCMW-begroting zo krap is als de voorbije weken werd gezegd, dan ligt het probleem niet in de eerste plaats bij het OCMW. Dat moet haar werk kunnen doen als de crisis toeslaat en de armoede toeneemt. Het probleem ligt dan bij de te krappe stadsbijleg en bij de stedelijke meerjarenbegroting.
We wijzen de gouverneur en het stadsbestuur dan ook op het decreet van 19/12/2008 over de organisatie van de OCMW’s. Dat decreet stelt in artikel 145: “Als het OCMW niet over voldoende middelen beschikt om de uitgaven te dekken die voortkomen uit de vervulling van zijn opdracht, wordt het verschil gedragen door de gemeente. Die gemeentelijke bijdrage wordt in de uitgaven van het meerjarenplan en het budget van de gemeente ingeschreven.”
In deze crisisperiode zou het uitgesloten moeten zijn om te besparen op sociaal beleid en OCMW-werking, ten minste voor een bestuur dat sociaal is. In plaats van de OCMW-begroting bij te sturen en sociale initiatieven te schrappen, is een aanpassing van de stadsbegroting en van de stadsbijleg dan ook het enig aanvaardbare antwoord. Dat betekent keuzes maken. Bijvoorbeeld wanneer het over prestigeprojecten gaat, zoals een nieuw voetbalstadion. Want investeren in spelen als steeds meer mensen geen brood meer hebben, is ronduit cynisch.
De sociale grondrechten zijn vandaag voor steeds meer inwoners van onze stad een probleem. Deze helpen realiseren blijft een kerntaak van het OCMW. En daar zijn middelen voor nodig. Anders dreigt het Europees jaar van de armoede in 2010 in Antwerpen het jaar van de afbouw van het armoedebeleid te worden.
