Dirk Geldof

Nathan, mijn jongste zoontje van vijf, mag in september naar het eerste leerjaar. Of toch niet? Gisteren bleek dat geen enkele van de vijf opgegeven Antwerpse scholen nog plaats heeft. Nathan is geweigerd: dat kille bericht stond in vijfvoud op het computerscherm, bijna twee maanden nadat we elektronisch mochten aanmelden.

We hadden nochtans lang over de school nagedacht en we hadden drie criteria afgewogen. De school moest te voet (voor oma) of per fiets (voor ons) bereikbaar zijn, dus dicht bij huis of op weg naar het werk. Bij voorkeur kon Nathan zijn vriendjes uit de kleuterschool blijven zien. Da’s niet evident, want aan de kleuterschool Het Beertje is geen lagere school verbonden. En omdat de school ons en Nathan moest aanspreken, hadden we verschillende scholen bezocht. Resultaat van dat alles: geen plaats meer, blijkt na twee maanden onzekerheid. En eenzelfde verhaal bij andere ouders van klasgenootjes. En blijkbaar ook voor 2500 andere ouders in Antwerpen.

Begin deze week communiceerde de stad nog over het succes van het nieuwe aanmeldingssysteem voor de scholen. Ondertussen denken wij en steeds meer ouders daar anders over. De zegeberichten over het feit dat het computersysteem de aanmelding aankon, verbergen dat niet alleen wij, maar bijna één op vier van de kinderen die zijn aangemeld, geen plaats hebben in de gekozen scholen. Vooral de boodschap dat we nu meer dan anderhalve maand moeten wachten tot 19 april alvorens we weten of er nog plaats ergens is en waar, is onaanvaardbaar. Dit tekort aan capaciteit en/of aan informatie is onaanvaardbaar. En hoe het dan op 19 april gaat lopen, is evenmin duidelijk.

Dat men alternatieven zoekt voor het kamperen aan schoolpoorten is zonder meer wenselijk. En dat de afstand tot de kleuter- en lagere school een belangrijke rol speelt, evenzeer. Maar dat vereist wel dat er voldoende capaciteit is, niet alleen in de stad als geheel, maar ook in iedere wijk. Dat lijkt vandaag niet het geval, uit de reacties die we nu van hel wat ouders in verschillende kleuterscholen horen.

Een tweede voorwaarde is voldoende transparantie en een snelle verwerking. Ook die voorwaarden zijn vandaag onvoldoende vervuld. Wat de snelheid betreft, was het na de aanmelding op 6 januari ruim twee maanden wachten op de resultaten. Na de weigering van gisteren is het nu nog eens anderhalve maand wachten. Om dan te horen dat er in de stad onvoldoende capaciteit is? Een volledig overzicht van het aantal aanmeldingen per school en het aantal mensen op de wachtlijst zou wenselijk zijn, als ook een overzicht van de scholen waar nog wél capaciteit zou zijn.

Bvenal moet het capaciteitsgebrek worden aangepakt. Want het aantal kinderen stijgt opnieuw, jaar na jaar. Die evolutie is door de Vlaamse overheid en door de steden veel te traag opgemerkt. Als Antwerpen zich onderwijsstad wil noemen, dan is het dringend nodig een tandje bij te steken. Meer dan één zelfs…

Het protest tegen de besparingen die het Antwerpse stadsbestuur wil opleggen aan het OCMW groeit. Stop Armoede Nu, een breed platform van Antwerpse sociale organisaties, neemt nu het voortouw. Laat alvast mee je stem horen.

Surf naar www.stoparmoede.nu en onderschrijf digitaal de protestbrief aan het college.

En kom vooral naar de protestactie van Stop Armoede Nu, voor de volgende gemeenteraad. De actie gaat door op maandag 1 maart van 18 tot 19uur, aan het beeld van de buildrager aan het Antwerpse stadhuis. Laat ons met zoveel mogelijk sociaal voelende Antwerpenaars het protest aan het stadsbestuur duidelijk maken.

Je kan dit ook mee bekend maken door een link naar www.stoparmoede.nu op je eigen webstek of blog te zetten, door een zichtbare link op facebook of andere netwerksites te zetten of door je vrienden en collega’s aan te spreken.

In dit Europees jaar ter bestrijding van de armoede moeten we immers stappen vooruit zetten, en niet achteruit. In deze crisisperiode moet het stadsbestuur juist méér middelen vrijmaken voor nieuwe initiatieven in het armoedebeleid en in sociaal beleid. Zodat het OCMW zijn werk kan doen. Want Antwerpen heeft geen nood aan prestigeprojecten, maar wel nood aan een bestuur dat investeert in solidariteit.

Meer informatie over de geplande besparingen vind je in het persdossier over de sluipmoord op het Antwerpse OCMW.

Het staat nu vast: het Antwerpse OCMW moet van het stadsbestuur op haar budget voor 2010 bijna 30 miljoen euro besparen. Dat ligt voor op de OCMW-raad op dinsdag 9 februari en op de eerstkomende gemeenteraad op 1 maart 2010. Deze verplichte ingreep komt bovenop de besparing op de stadsbijleg aan het OCMW van ruim 3 miljoen euro, die de Antwerpse gemeenteraad reeds in november 2009 goedkeurde. In het Europees jaar ter bestrijding van de armoede, en terwijl de armoede in Antwerpen snel stijgt door de crisis, dwingt het stadsbestuur van burgemeester Patrick Janssens en schepen van financiën Luc Bungeneers het OCMW tot een onhaalbare, onjuiste en ronduit asociale besparingsronde.

Het college maakt hierbij dankbaar gebruik van de klacht van het Vlaams Belang bij de gouverneur, die de OCMW-begroting schorste op basis van procedurefouten. Een nieuw voorstel van budget was nodig, volgens de nieuwe procedure van het OCMW-decreet, dat een grotere rol geeft aan het schepencollege. Het herziene budget moest dan meteen sluitend zijn, ordonneerde het Antwerpse stadsbestuur. Zo blijft de stadsbegroting sluitend, zelfs met een overschot. Dat overschot op de stadsbegroting is gebaseerd op een groeiend tekort in het armoedebeleid.

Na jaren van hervorming en kostenbeheersing kan het OCMW vandaag enkel besparen door ook te snijden in het sociaal beleid. Zo wil men het volledige budget schrappen voor de opvang van mensen die geregulariseerd worden in 2010: een (reële of fictieve?) besparing van 6,15 miljoen euro. Ondertussen geraken de eerste van de meer dan 6.500 aanvragers in de stad geregulariseerd. Wanneer de verdere regularisatie zich in 2010 geleidelijk zal voltrekken, is er geen enkele budgettaire ruimte voor deze nochtans te voorziene uitgaven. Dit maakt het OCMW-budget ongeloofwaardig en fictief. Het dreigt ook de integratie van de mensen die papieren krijgen met maanden te vertragen.

Ook wil men de uitgaven voor financiële en andere bijstand terugschroeven: men voorziet een besparing van liefst 12 miljoen euro op bijstandsuitgaven. Dit raakt meteen de kerntaak van het OCMW in een periode dat de instroom van mensen groot is door de crisis.

Verder voorziet men voor zo’n 10 miljoen euro een (deels) lineaire vermindering op werkingskosten: een besparing van liefst 44% op verbruikte goederen en verstrekte diensten, van 1% op diensten en leveringen en van 1,6% op personeel. Wat dat dan concreet gaat betekenen voor wie beroep doet op het OCMW of voor het personeel, kan vandaag niemand uitleggen.

In volle crisis én in het Europees jaar ter bestrijding van de armoede is deze keuze van het stadsbestuur kil en cynisch. Het financieel evenwicht op stadsniveau is voor dit stadsbestuur blijkbaar belangrijker dan een noodzakelijk sociaal beleid. Ondertussen blijven tal van noden en nieuwe initiatieven in deze crisistijd wachten op andere politieke tijden. De acties van Stop Armoede Nu zijn door het stadsbestuur duidelijk nog niet begrepen. Stop het OCMW nu, dat is waar dit stadsbestuur voor kiest.

Als OCMW-raadslid kan ik deze opgelegde ebsparing onmogelijk goedkeuren. Groen! zal zich in de gemeenteraad tegen deze sluipmoord op het OCMW verzetten. Deze moet de sanering die het college aan het OCMW oplegt nog mee goedkeuren. Een beleid dat een financieel evenwicht realiseert door in crisistijden het OCMW haar werk niet te laten doen, is kil en cynisch.

Ik roep alle leden van de meerderheid op om andere keuzes te maken, voor een warmere stad. Laat ons deze sluipmoord op het OCMW stoppen. Hoog tijd voor alle sociaal voelende Antwerpenaars om dit mee aan hun stadsbestuur duidelijk te maken!

	Bijlagen
	Achtergronddossier sluipmoord op het OCMW.doc

Antwerps OCMW-voorzitter Monica De Coninck dreigde vanmorgen met acties indien de federale regering geen nieuw spreidingsplan voor asielzoekers uitwerkt. "Wij kunnen de toestroom van asielzoekers niet langer aan", luidde De Coninck de alarmbel. "De federale overheid is verantwoordelijk voor de regularisaties, maar ze schuift de mensen zonder boe of ba af naar het OCMW voor hulp en begeleiding. Door het gebrek aan een deftig spreidingsplan komen heel wat van die mensen in Antwerpen aankloppen. Sinds oktober hebben al 212 gezinnen zich gemeld. Daarvan ondersteunen we er vandaag 107. Tegelijkertijd is er ook een stijging van steuntrekkers door de economische crisis. Dat alles terwijl wij moeten saneren. Die situatie is niet langer houdbaar."

Daarnaast moeten de OCMW’s ook instaan voor de taal- en inburgeringscursussen. Hier is momenteel in Antwerpen opnieuw een wachtlijst van 3.000 mensen.

De Coninck klaagt ook de morele chantage van de federale regering aan. "Zij gaan uit van de goodwill en het verantwoordelijkheidsgevoel van de OCMW-medewerker. Als een hulpbehoevende voor je neus staat, is het erg moeilijk om die te weigeren. Daarom eisen we dringend een nieuw spreidingsplan gebaseerd op de werkelijke opvangcapaciteit van de lokale overheden. Anders gaat de blok erop."

De kritiek op het non-beleid van de federale overheid is terecht. De opvangcrisis bij Fedasil komt op het bord van de OCMW’s in de grote steden. En even terecht is de vraag naar voldoende middelen voor de opvang van geregulariseerden (federale verantwoordelijkheid). En ook de Vlaamse regering kijkt rustig de andere kant op als de wachtlijsten Nederlands dag na dag groeien in de stad. Antwerpen als stad kan dit aan, maar dan moeten alle overheden wél middelen en mensen voorzien.

Ondertussen levert het OCMW belangrijke inspanningen. Maar vallen er desondanks velen door de mazen van het net, iedere dag. En worden ze in bevoegdheidsconflicten heen en weer geschoven, waarbij we weten dat in Brussen niemand meer thuis geeft. Signalen op macroniveau mogen daarbij niet ten koste gaan van individuele gezinnen met papieren in kwetsbaresituaties, ook niet als de dfederale overheid faalt en het hun taak is.

En tot slot nog één fundamentele bedenking: de kritiek en oproep van het Antwerpse stadsbestuur zou geloofwaardiger zijn wanneer ze ondertussen het OCMW niet tot bezuinigingen zou dwingen. Ook dat debat moeten we de volgende weken toch eens voeren.

In december vorig jaar leidde de klimaatconferentie in Kopenhagen tot een teleurstellend resultaat. Maar de eerste sneeuw sinds jaren zorgde ervoor dat de aandacht voor die mislukte klimaattop snel uit de kranten verdween. Wie ligt nu wakker van de opwarming van de aarde als er eindelijk nog eens sneeuw ligt?

Deze week begint dan de hoogmis van de auto, het autosalon. En ja: het salon is groener dan ooit… Ieder merk heeft zijn eco-modellen staan, als wissel op de toekomst, maar even zo vaak als excuus. We zijn er ook mee bezig… Want groene auto’s blijven nog steeds een kleine niche. Niet alleen de markt van alle terrein-wagens blijft groter, de overgrote meerderheid van alle verkochte auto’s omvat verouderde technologie, blijft het dubbel verbruiken en vervuilen dan bijvoorbeeld hybride voertuigen.

De weg naar morgen is nog lang, bij autoproducenten, bij consumenten en bij de klassieke partijen. Over het verschil tussen een groene strik en een echte transitie schreven Peter Tom Jones en Vicky De Meyere vandaag een sterk opiniestuk in De Morgen. Lees hier hun artikel ‘Nog een lange weg naar morgen’.