Dirk Geldof

Pensioen en levensverzekeraar Delta Lloyd Life maakte gisteren de resultaten bekend van haar peiling over ‘Jongeren & hun pensioen’. Het is een internetpeiling bij 1171 jongeren tussen 18 en 35 jaar, maar gegevens over representativiteit zijn onbekend. 57% van de jongeren in de enquete maken zich zorgen over zijn toekomstig pensioen. 35% vreest dat de overheid de wettelijke pensioenen niet meer zal kunnen betalen eens zij met pensioen gaat. Bovenop die groep verwacht 34% van de deelnemende jongeren een daling van de pensioenen tegen die tijd. Een meerderheid van 61% vindt daarom dat je best vanaf de start van je eerste job al de nodige financiële voorbereidingen treft voor je pensioen, en hiervoor is voor hen het fiscaal individueel pensioensparen het populairste middel…

Wat natuurlijk bewezen moest worden, want de studie, het persbericht en de afgeleide persaandacht waren afkomstig van een verzekeringsmaatschappij, die je in deze niet écht neutraal kan noemen en minstens betrokken partij. De enquete leert niet alleen iets over de onzekerheid bij jongeren, maar ook over hoe private bankverzekeraars er alles aan doen om die onzekerheid over de pensioenen te vergroten. Dat gebeurt niet enkel via klassieke reclamecampagnes, maar evenzeer via enquetes. Die rapporteren over onzekerheid, met als doel ze verder te voeden. Makelaars in onzekerheid, om dan het zelf gecreëerde gat in de markt te kunnen opvullen met hun producten...

Dé pensioenknoop ligt natuurlijk bij het beleid. Of het gebrek er aan. Daerden en co zullen de ongerustheid niet wegnemen met het bestaande Groenboek. Ze lijken evenmin van plan om het pensioenstelsel (en de financiering ervan) voldoende te versterken. Nochtans is dat het politieke debat dat we moeten voeren. Tenzij we door onvoldoende beleid het veiligstellen van de oude dag toch willen overlaten aan de verzekeringsmaatschappijen, ten koste van wie niet de middelen of de job heeft die aanvullende verzekeringen garanderen...

Er is geen probleem dat mensen zich aanvullend en privé verzekeren. De vraag is wél of en in welke mate de overheid dit fiscaal mee moet ondersteunen. Nu zorgt de fiscale aftrek voor een overheidssteun van honderden miljoenen euro vooral voor een herverdeling van de lage inkomens naar de midden en hogere inkomens. Eerst moeten mensen een aantrekkelijke job en spaargeld hebben om aan pensioensparen te doen. Vervolgens is de fiscale aftrek het grootste cadeau voor de hoogste inkomens. Ondertussen is er minder overheidsgeld om de laagste pensioenen boven de Europese armoedegrens te trekken.

Daarom stoort het opkloppen van onzekerheid me, omdat het niet zonder commercieel belang gebeurt. En moet politiek gaan over het - moeizame -zoeken naar een draagvlak om iedereen een zekere oude dag te garanderen...

Ruim de helft van de Vlamingen heeft al maatregelen genomen om de klimaatverandering tegen te gaan, meldde De Standaard vandaag. Dat blijkt uit de resultaten van de Eurobarometer. Gevraagd naar de bereidheid om meer te betalen voor groene energie, blijkt dat 67 procent bereid is om een financiële inspanning te doen, 22 procent van de Vlaamse respondenten ziet dat niet zitten.

Met de zonnepanelen sinds deze winter op mijn dak hoor ik bij die helft. Groene stroom had ik al enkele jaren. Maar vandaag is het eigen stroom. Nu de dagen langer en zonniger worden, komt het rendement pas echt opgang. En toegegeven: de elektriciteitsmeter achteruit zien draaien is best wel aangenaam op een zonnige dag.

Volgens het onderzoek zijn de beweegredenen om zelf actie te ondernemen te zoeken bij zaken als burgerplicht en het geloof invloed te kunnen uitoefenen als iedereen zijn gedrag verandert. Een derde van de Vlamingen denkt met de maatregelen geld te kunnen besparen. Beide zijn juist. Dus wie nog twijfelt: gewoon overschakelen op groene stroom. Of investeren in isolatie. En dan zonnepanelen op het dak.

Nog uit de enquete: één vierde van de Vlaamse respondenten beschouwt klimaatverandering als het grootste mondiale probleem. Of nog drie op vier te overtuigen van de ernst van de opwarming. En de meeste van onze politici.

Verrassing deze week: een telefoontje van één van de scholen waar we Nathan via het elektronisch inschrijvingssysteem hadden aangemeld, maar waar we waren geweigerd wegens geen plek meer. Er bleek ineens wel plaats te zijn. En of we Nathan nog wilden inschrijven voor het eerste leerjaar. Ja dus, graag!

Hoe komt het dan ineens dat er toch een plaats is in die ene school? De school heeft alle ouders bevraagd met kinderen in de laatste kleuterklas of ze volgend jaar hun kinderen in de school laten. Omdat een aantal ouders een andere school gingen opzoeken, kwam er dus onverwacht plaats vrij. Zo is Nathan nu toch ingeschreven geraakt, en valt hij meteen weg op de wachtlijst van de vier andere scholen waar hij was aangemeld, maar evenzeer geweigerd wegens plaats tekort. En schuiven de andere ouders een plaatsje hoger op de wachtlijst, al weten ze dat zelf dan niet echt.

De opluchting bij ons wordt immers nog niet gedeeld door enkele andere ouders van Nathans kleuterschool, die moeten blijven wachten tot ze tegen 19 april zicht krijgen waar er misschien nog plek is. En door vele honderden andere ouders in de stad. Ondanks alle beloften van de minister en de stad blijft het voor hen bang afwachten. In onze open brief aan schepen Voorhamme pleitten we enkele weken terug voor meer transparantie en meer capaciteit in het kleuter- en lager onderwijs in Antwerpen. Ook al hebben wij vandaag dan toch plaats, de vragen blijven even relevant. We duimen alvast voor al die ouders die nog in onzekerheid blijven…

Het hoofddoekendebat is overgepolariseerd. Dat is het resultaat van bijna drie jaar onafgebroken discussie in Vlaanderen: eerst aan de Antwerpse loketten, dan in vele Vlaamse steden en gemeenten, en niet in het minst: in de scholen. Met als resultaat: meer polarisatie, én meer hoofddoeken. En overal: meer sociale druk. Om géén hoofddoeken te dragen op de ene plaats, om er wel te dragen op de andere. En waarbij vrije keuze in de twee gevallen onder druk dreigt te komen. In dit overgepolariseerd debat volgen deze week nieuwe rechtelijke uitspraken, en verdere polarisatie...?

In zo'n klimaat is er nood aan meer nuance, meer dialoog, minder opbod. Daarom vind ik het opiniestuk 'Een hoofddoekenverbod als uitzondering, niet als regel' van een ruime groep academici in de kranten vandaag een belangrijk signaal. Als oproep voor nuance. Het lezen waard. En het overdenken...

Mijn kwaadheid en die van heel wat andere Antwerpse ouders groeit. Niet alleen omdat we nog geen plek hebben voor onze kind in de kleuter- of lagere school, maar ook omdat de schepen en de beleidsverantwoordelijken in kranten en op tv blijven zeggen dat het systeem goed werkte. Als de ouders van ruim 2500 kinderen geweigerd zijn in de scholen die ze oopgaven en nog minstens anderhalve maand in onzekerheid moeten blijven, en als er gewoon niet voldoende plaatsen zijn, dan kan men niet voldouden dat het systeem werkt. Daarom schreven we met een aantal ouders als reactie een open brief aan schepen Robert Voorhamme:

Geachte schepen,

Zelden hebben we zo het gevoel gehad dat u als overheid ons als burgers in de steek laat, als toen we deze week mochten lezen dat onze kinderen Nathan, Jasmijn en Sammy en andere kleuters uit Het Beertje bij de 2.500 kinderen zijn voor wie voorlopig geen kleuter- of lagere school is in Antwerpen. Onderwijs als grondrecht? Antwerpen als onderwijsstad? Het Beertje is een goede stedelijke kleuterschool waar onze kinderen al jarenlang zitten, maar is niet gekoppeld aan een lagere school. Het tekort aan plaatsen weegt dubbel in zulke kleuterscholen. Onze kinderen stromen dus voorlopig niet ‘automatisch’ door. Ze zijn geweigerd, voor de vijf opgegeven scholen, voor u ook ons beschuldigt vals te spelen en slechts één school te hebben opgegeven…

Zelden hebben we ons zo geprovoceerd gevoeld als door uw aanhoudende communicatie dat ‘het systeem werkt’. Begin deze week, net voor we met vele ouders het slechte nieuws te horen kregen, communiceerde de stad al over het succes van het nieuwe elektronische aanmeldingssysteem. Ondertussen denken wij en steeds meer ouders daar anders over. Maar ook vorige zaterdag blijft u verkondigen in deze krant dat ‘het systeem gewerkt heeft, maar niets kan veranderen aan het capaciteitsprobleem. Het heeft alleen de beperkte plaatsen op een rechtvaardige en transparante manier verdeeld.’ Als het systeem dan zo goed gewerkt heeft met een weigering van 2500 kinderen, dan is er een zwaar probleem met het beleid, denken we dan. Of met uw systeem én met het beleid.

Dat de stad en het LOP alternatieven zoeken voor het kamperen aan schoolpoorten, vinden we goed. Dat de afstand tot de kleuter- en lagere school een rol speelt bij de toewijzing, is evenmin een probleem, hoewel het aanbod van scholen verschilt van wijk tot wijk en dit voor sommige inwoners een nadeel is. Maar wat u ons aanbiedt om onze kinderen in te schrijven, dat werkt niet, omdat de voorwaarden niet zijn vervuld. Er is onvoldoende capaciteit, er is geen snelle verwering en er is geen transparantie.

Een eerste probleem is een gebrek aan capaciteit in het kleuter- en lager onderwijs. Er moet voldoende aanbod zijn, niet alleen in de stad als geheel, maar ook in iedere wijk. Dat is er niet. Nochtans stijgen de bevolking en de geboortecijfers in de stad al bijna 10 jaar. Die signalen zijn ouder dan de bevolkingsanalyse uit 2009 waar u naar verwijst. Zeggen dat ‘het aanmeldingssysteem als verdienste heeft dat het het capaciteitstekort zichtbaar maakt’, klinkt dan ook cynisch. Als ouders voelen we ons gegijzeld, alsof onze geweigerde kinderen een gezagsargument moet leveren aan het stadsbestuur en aan de Vlaamse overheid dat er een probleem is... De task-force en het nooddecreet waar u nu terecht voor pleit, had er dus al lang kunnen en moeten zijn. De bijkomende capaciteit ook.

Een tweede probleem vormt de traagheid van de procedure, en voor ons de aanslepende onzekerheid. Eerst creëert u een rush op 6 januari om 14uur door het moment van inschrijving te laten meetellen. Dan moeten we ruim twee maanden wachten op resultaten. Als ouders van enkele van de 2500 kinderen die een weigering kregen, is de enige boodschap die u heeft dat we nu nog eens anderhalve maand wachten tot 19 april. Om dan te horen dat er onvoldoende capaciteit is?

Het derde probleem is dat de toewijzing – in tegenstelling tot wat u zegt - allesbehalve transparant is. Het laat ons als ouders maandenlang in onzekerheid, maar geeft ons geen inzage in de capaciteitsproblemen. Net als vele ouders vragen we ons af hoe het kan dat na een snelle inschrijving er toch nog tientallen mensen nog sneller waren. Waarom wordt geen openheid gegeven over alle voorrangssystemen die speelden, en welke effecten die dit per school heeft gehad? Geef ons als ouders inzage: een overzicht per school van het aantal opengestelde plaatsen, het aantal aanmeldingen, het aantal mensen op de wachtlijst en een overzicht van de scholen waar nog wél capaciteit zou zijn (als die er zijn). Of moeten we misschien nu al noodgedwongen en tegen onze zin een school in een randgemeente gaan zoeken, iets wat men ouders ook bij de Studiewijzer aanraadt. Wij herinneren ons een campagne om gezinnen met kinderen aan te zetten terug in stad te komen wonen. U jaagt ze met deze wantoestand even hard weer de stad uit.

Dat u niet voorbereid was op de huidige problemen, blijkt ook uit de boodschap die we samen met de ouders van de geweigerde kinderen krijgen: trek nu uw plan op 19 april... Mogen/moeten we dan - samen met een onbekend aantal ouders van kinderen die nog niet eens zijn aangemeld - dan toch gaan kamperen voor de resterende schoolpoorten? In de wetenschap dat er plaats tekort zal zijn…?

Uw oorspronkelijke zegeberichten dat het computersysteem de aanmelding aankon, kunnen niet langer verbergen dat bijna één op vier van de kinderen die zijn aangemeld, geen plaats hebben in de gekozen scholen. Dat de ouders en families van ruim 2.500 kinderen nu nog eens anderhalve maand in volstrekte onzekerheid moeten blijven of er in hun buurt en in hun stad nog wel een kleuter- of lagere school is voor hun kinderen. Zowel dit tekort aan capaciteit als dat aan informatie is onaanvaardbaar.

Antwerpen noemt zich een ‘stad der scholen’. Dan is het dringend nodig een tandje bij te steken. Meer dan één zelfs… In plaats van oproepen voor een task-force verwachten we concrete oplossingen van de stad en van de Vlaamse regering, voor 19 april. En extra capaciteit voor 1 september van dit jaar. U zegt dan ongetwijfeld dat dat op zeer korte termijn is. Maar dat onze kinderen van de stedelijke kleuterschool moesten doorstromen, was toch al enige jaren te voorzien, dachten we…

Dirk Geldof & Kristel Driessens, ouders van Nathan
Arend Reinders & Nadia Mansour, ouders van Jasmijn en Sammy
en andere ouders