Antwerps OCMW-voorzitter Monica De Coninck dreigde vanmorgen met acties indien de federale regering geen nieuw spreidingsplan voor asielzoekers uitwerkt. "Wij kunnen de toestroom van asielzoekers niet langer aan", luidde De Coninck de alarmbel. "De federale overheid is verantwoordelijk voor de regularisaties, maar ze schuift de mensen zonder boe of ba af naar het OCMW voor hulp en begeleiding. Door het gebrek aan een deftig spreidingsplan komen heel wat van die mensen in Antwerpen aankloppen. Sinds oktober hebben al 212 gezinnen zich gemeld. Daarvan ondersteunen we er vandaag 107. Tegelijkertijd is er ook een stijging van steuntrekkers door de economische crisis. Dat alles terwijl wij moeten saneren. Die situatie is niet langer houdbaar."
Daarnaast moeten de OCMW’s ook instaan voor de taal- en inburgeringscursussen. Hier is momenteel in Antwerpen opnieuw een wachtlijst van 3.000 mensen.
De Coninck klaagt ook de morele chantage van de federale regering aan. "Zij gaan uit van de goodwill en het verantwoordelijkheidsgevoel van de OCMW-medewerker. Als een hulpbehoevende voor je neus staat, is het erg moeilijk om die te weigeren. Daarom eisen we dringend een nieuw spreidingsplan gebaseerd op de werkelijke opvangcapaciteit van de lokale overheden. Anders gaat de blok erop."
De kritiek op het non-beleid van de federale overheid is terecht. De opvangcrisis bij Fedasil komt op het bord van de OCMW’s in de grote steden. En even terecht is de vraag naar voldoende middelen voor de opvang van geregulariseerden (federale verantwoordelijkheid). En ook de Vlaamse regering kijkt rustig de andere kant op als de wachtlijsten Nederlands dag na dag groeien in de stad. Antwerpen als stad kan dit aan, maar dan moeten alle overheden wél middelen en mensen voorzien.
Ondertussen levert het OCMW belangrijke inspanningen. Maar vallen er desondanks velen door de mazen van het net, iedere dag. En worden ze in bevoegdheidsconflicten heen en weer geschoven, waarbij we weten dat in Brussen niemand meer thuis geeft. Signalen op macroniveau mogen daarbij niet ten koste gaan van individuele gezinnen met papieren in kwetsbaresituaties, ook niet als de dfederale overheid faalt en het hun taak is.
En tot slot nog één fundamentele bedenking: de kritiek en oproep van het Antwerpse stadsbestuur zou geloofwaardiger zijn wanneer ze ondertussen het OCMW niet tot bezuinigingen zou dwingen. Ook dat debat moeten we de volgende weken toch eens voeren.
